Brief aan Teun

Beste Teun.

Mag ik Teun zeggen? Je leek zo streng zo strak in je pak. Je week zo achteruit als ik langs kwam, of was je bang voor de hond?

Ik zal meteen met de deur in huis vallen: ik ben een beetje van mijn stoel gevallen wat je van je filmverslag van de school hebt gemaakt waarbij ik al sinds ruim 5 jaar als vrijwilliger betrokken ben. De intentie van jouw programma was blijkbaar niet in kaart brengen waardoor het mis ging in het regulier onderwijs, maar ging uit van uitwassen in het particulier onderwijs. Dat wijst al op een vooringenomen standpunt.

Ik wil graag even met je door de aflevering lopen en zal her en der een zijpad inslaan om een paar zaken toe te lichten. Particulier onderwijs is inderdaad, zoals je opmerkt, niet verplicht om examens af te nemen, maar we doen dat bij IBBO wel via staatsexamens. En ik zal je vertellen beste Teun, de kinderen die bij IBBO staatsexamens doen, dat zijn echte bikkels!! Het schriftelijk deel is hetzelfde (echt, letterlijk hetzelfde) als het CSE dat op reguliere scholen in gymzalen en computerlokalen wordt afgenomen. Echter als de kinderen uit het regulier onderwijs al lekker aan het zwembad zitten en van hun vakantie genieten, zitten de kinderen die ik begeleid nog te zwoegen op hun mondelinge examens, die ze voor ELK vak moeten afleggen.

Stel het je even voor: veertien-, vijftien-, zestienjarigen die op een vreemde lokatie tegenover een groep mensen die ze totaal niet kennen hun kennis en kunde delen over literatuur Duits, Engels of Nederlands, of hun gekozen thema voor Maatschappijleer verdedigen. Uren zwoegen op een presentatie over een maatschappelijk probleem. En dan wachten tot half juli (terwijl hun regulier geslaagde leeftijdgenootjes zich volgieten op Salou) tot de uitslag er is. En het dan halen. Tja, het is ‘maar’ een deelcertificaat… Wat ze overigens hebben gehaald met grotendeels zelfstandig werken in 2 jaar, waar hun reguliere matties 4, 5 of 6 jaar over hebben gedaan. Inderdaad, schan-de-lijk dat zoiets in Nederland mogelijk is, nietwaar.

Aan de inspectie moeten wij laten zien dat ieder kind zich ontwikkelt, wij moeten ook laten zien waarom er bij sommige gebieden ontwikkeling uitblijft als dat aan de orde mocht zijn. Die inspectie doet dus ook veel meer dan alleen maar gezellig koffie en vlaai genieten, ze pluizen ons hele leerlingvolgsysteem uit, maar dat heeft Gentille ook verteld. Dat stukje heeft het alleen toevallig in de editing room het nét niet gehaald. Zou ook inderdaad zonde zijn want dan lijkt het IBBO al meteen een stuk minder ‘risicovol’, nietwaar. Uitermate kwetsend voor juist die kwetsbare kinderen die jij aan het begin noemt, om hun op zo’n manier weg te zetten als kinderen die maar wat lopen te lummelen. Dom ook, want in de beelden zie je wel degelijk kinderen die zitten te leren.

Je stukje over je eigen school is best grappig. Alsof een naam, lokatie en ambities de enige ingrediënten zijn voor een nieuwe school. Een school opzetten doe je niet op een dag, daar gaan jaren van voorbereiding aan vooraf, en wordt een heel proces doorlopen. Klaslokaal, lessenaar en schoolbord, klaar? Nee, dat is echt niet genoeg. De kinderen vonden het trouwens hilarisch en vroegen zich af hoe je dat wou doen met 1 wiskundeboek, een ouderwets schoolbankje en een krijtbord (dat lokte de nodige “OMG!!!” uitroepen uit). Het antwoord van de persvoorlichter van de inspectie, is dat trouwens ook antwoord op de vraag ‘ben ik er dan klaar voor?’ die je daarvoor stelt? Ik vroeg het me af. Dit even terzijde.

Als je een van mijn leerlingen uit het regulier was, zou ik het vakje ‘huiswerk niet in orde’ aanvinken in je magister. Er kan namelijk door iedereen een democratische school worden opgezet, die naam is niet beschermd. De ene democratische school is de andere niet, en De Ruimte (de mensen die jou niet binnenlieten omdat ze aanvoelden dat jij geen integer portret van hun school ging maken) staat toevallig wél goed aangeschreven. De manier waarop je aan de poort reageerde vond ik eerlijk gezegd trouwens ook niet echt respectvol.

De echte uitwassen in beeld zijn kinderen die de dupe zijn geworden van het beleid van de democratische school waar zij op hebben gezeten. Helaas herken ik die verhalen, wij hebben hier namelijk ook een kind gehad wat ontzettend beschadigd was door zo’n ‘stemronde’ waarbij hij door de hele kring werd weggestemd. Een kind wegstemmen in een kring, dat kan écht niet, dat ben ik helemaal met jou en met de deskundigen eens. Zo’n procedure kan een kind voor het leven beschadigen.

IBBO daarentegen is een beschermde naam en mag niet door iedereen zomaar worden opgezet. De initatiefnemers van de diverse IBBO’s (het zijn er inmiddels al een stuk of 5, wist je dat Teun?) komen maandelijks bijeen om visie en praktijk met elkaar af te stemmen. Daardoor werkt men bij elke IBBO school op dezelfde manier en volgens dezelfde visie (en valt er inderdaad dus ook wel eens een IBBO in oprichting af omdat de oprichters zich niet voor 100% met de visie kunnen verenigen). Ouders én kinderen krijgen aan het begin van het traject hetzelfde intake gesprek, beide partijen hebben een onderling overeengekomen proeftijd die in onderling overleg wordt beëindigd, mocht het toch geen goede plek zijn voor dát specifieke kind.

Gaan we even terug naar je film. Het beeld na de ochtendkring is misleidend, het einde van de kring in de ochtend is voor de jongsten níet het startschot om te gaan trampolinespringen, die beelden zijn pas in de ochtendpauze geschoten, bijna 2 uur later! Dat is wel een beetje slordig, vind je ook niet. (Twee van de drie kinderen zijn trouwens de kleintjes van nog geen 4 jaar en die mogen zelfs in het regulier onderwijs lekker springen en spelen. Maar dat terzijde).

Je zíet tijdens het interview dat de kinderen aan het leren zijn – geen les in klassikale zin nee – maar wel één op één. De kleintjes leren spelenderwijs en pikken veel op van de oudere kinderen.

De oudere kinderen zijn op IBBO over het algemeen heel zelfstandig aan het werk en krijgen begeleiding of uitleg als ze daar behoefte aan hebben of als wij zien dat ze vastlopen.

Jij vraagt naar een toetsweek. Bij gebrek aan klassen en homogene lesgroepen doet men daar op IBBO scholen niet aan. Op IBBO werk ik als taaldocent met de ERK doelen. Die meten niet hoeveel woordjes een kind uit het hoofd heeft gestampt, maar in hoeverre een kind zich in een moderne vreemde taal kan redden met spreken, luisteren, schrijven en lezen op verschillende niveau’s van A1 (absolute beginners) tot C2 (near native). Die ERK doelen zijn hetzelfde voor alle moderne vreemde talen en vormen ook de basis van de meeste taalmethodes die in het regulier onderwijs worden gebruikt. Voor examens wordt voor alle vakken – dus ook bijvoorbeeld geschiedenis en maatschappijleer, waarin ik begeleid – geoefend met dezelfde oude examens van examenblad.nl waarmee ik met mijn leerlingen in het regulier ook oefen.

Ik werd ook eventjes kwaad. Of zoals wij dat bij IBBO zeggen, geraakt in mijn ego. Moest er zowaar even de lavendel voor uithalen. Jouw badinerende opmerking over ‘leskrijgen door vrijwilligers’ triggerde iets. Dédain voor vrijwilligers vond ik er uit spreken. Alsof het een soort goedbedoelde knutselclub is, houtje touwtje leerwerk. De vrijwilligers die bij IBBO werken hebben echter voor een groot deel PABO, PEDAC of een tweedegraads en/of eerstegraads lesbevoegdheid, enkelen zelfs een universitaire opleiding met pedagogische aantekening, of ze zijn in opleiding. Waarom werken we dan daar als vrijwilligers? Omdat we werken vanuit ons hart. Omdat IBBO er voor kiest het schoolgeld betaalbaar te houden voor álle ouders, niet alleen de kapitaalkrachtigen. Voor mij persoonlijk is dat omdat ik als Dalton-docente bij IBBO eindelijk het soort school vond waar ik al 20 jaar van droomde.

Complimenten overigens voor de cameraman, die mooie beelden heeft geschoten. De dansgroep is apetrots. Doen ze trouwens helemaal zelf hoor, die dansjes verzinnen. Zit geen enkele dwang op. En ze oefenen veel meer dan alleen dans: samenwerken, iets uitleggen aan een groep, kostuums bedenken, optreden. Gentille geeft heel duidelijk aan dat ze even mogen dansen om hun hoofd leeg te maken na het leren, wat ze volgens jouw conclusie bij ons niet doen. Hmm. Kan me voorstellen dat het soms een race tegen de klok is in die editing room en de lijn van het verhaal er dan wel eens bij in wil schieten.

De kinderen die bij IBBO terecht komen, zijn vaak helemaal vastgelopen in het regulier onderwijs. Sommigen hebben extreme situaties meegemaakt, of ze raakten in een burnout, omdat ze naast 14 leervakken ook nog handgeschreven verslagen moesten inleveren in eigenhandig ingebonden schriftjes en daardoor geen sociaal leven meer overhielden. Bij IBBO kwamen ze tot rust, en soms waren ze er dan na 1 of 2 jaar klaar voor om alsnog in het regulier onderwijs hun diploma te halen.

Zoom terug naar de film. “Oh hier ligt er eentje te slapen”. Gentille zegt het toch heel duidelijk: hij luistert naar zijn lichaam. Normaal zit die namelijk de hele dag uit te pluizen hoe hij in java kan programmeren, maar hij was al een paar dagen grieperig. Toch is hij die dag naar school gekomen, om te proberen nog wat gedaan te krijgen.

Wát een mentaliteit hè. Ook trouwens weer een journalistiek slordigheidje, dit kind had namelijk getekend dat hij niet in beeld zou worden gebracht. Jouw integriteit als journalist begint inmiddels flinterdun te worden voor de aanwezige kinderen die met ons de uitzending bekeken (het ging per slot van rekening over hún school).

Op circa 12 minuten komen er twee moeders over IBBO aan het woord, en die zijn allebei positief. De kinderen viel op dat dit het eerste en enige positieve was wat er werd getoond, naast de duidelijke toelichting van Gentille die zich niet door jou liet verleiden in de verdediging te schieten maar helemaal zichzelf bleef en dicht bij de visie die zij met IBBO heeft.

Vervolgens wordt de moeder aan het woord gelaten die slechte ervaringen heeft opgedaan met haar dochter op de democratische school . De oplettende toeschouwer haalt uit haar verhaal dat haar kind al twee jaar achterstand opgelopen in het regulier onderwijs! Die achterstand is dus niet enkel en alleen te wijten aan de democratische school. Kort door de bocht om het wél zo te presenteren. De vraag rijst dan ook bij de aanwezigen in hoeverre dát verhaal klopt zoals het wordt weergegeven.

Terug naar IBBO. De door jou genoemde cijfers kloppen niet, zelfs de inspectie beaamt dit desgevraagd. Er wordt ook helemaal niet gekeken naar leeftijd, behaalde deelcertificaten, terug naar regulier onderwijs, toch een baan of verdere studie. Desondanks zijn de nodige oud-leerlingen na een of meerdere jaren succesvol verder gaan leren op een reguliere school voor voortgezet onderwijs, danwel ingestroomd op het MBO, een opleiding gaan volgen op een hogeschool, kunstacademie en zelfs het conservatorium. Waar ze met al dan niet compleet diploma zijn aangenomen. Een diploma dat ze vaak binnen de helft van de tijd hebben gehaald die een kind in het regulier onderwijs heeft, en dan ook nog eens middels loodzware staatsexamens zoals ik eerder heb toegelicht. Een van onze oud-leerlingen was zelfs de jongste DJ die de eerste Nederlandse DJ opleiding heeft afgerond. Komende week draait ie weer op Ibiza. Het is een prachtig gedreven mens geworden. Een aantal andere oud-leerlingen bevinden zich in verschillende stadia van het oprichten van een eigen bedrijfje. Niet echt “mislukt in de maatschappij”, dus, dunkt mij zo, zoals enkele reaguurders op de sociale media naar aanleiding van jouw gekleurd stukje ‘journalistiek’ opperden.

Op IBBO werken we sinds een half jaar vooral projectmatig, waarbij de kinderen via verschillende onderzoeksvragen met de vakken bezig zijn. Kinderen geven al van meet af aan aan, dat ze het fijn vinden bij IBBO lekker door te kunnen werken aan een vak. Als je in je flow zit, word je er in het regulier onderwijs bruut uit gesleurd door de bel en moet je opeens weer 45 of 50 minuten iets heel anders gaan doen, bij IBBO kunnen ze als ze dat willen een hele ochtend bezig zijn met 1 vak. Zo doen ze met 2 tot 4 vakken per jaar in één schooljaar het hele curriculum dat voorbereidt op staatsexamens vmbo-tl, havo of vwo. Dan mag je ook best af en toe een uurtje rust nemen of lekker dansen om je hoofd leeg te maken, toch!

Gentille geeft als visionair van het IBBO concept daarnaast ook hele duidelijke voorbeelden van menselijke waarden die de kinderen naast deelcertificaten of diploma’s leren, jij zegt als conclusie alleen maar “examens mogen de brandstapel op”. Het is je misschien niet opgevallen door je donkere bril, maar bij IBBO staan op de tafels geen piemels en schuttingwoorden gekalkt. De kinderen houden het huis zelf schoon in een roulerend klusjesschema. Ja, ook de wc’s poetsen ze zelf. Zo leren ze huishoudelijke taken uitvoeren. Daarnaast hebben ze op eigen kracht al middels het organiseren van sponsordiners, verkopen van zelfgemaakte kunstwerkjes en fundraising het voor elkaar gekregen om reizen te maken naar Marokko en Rome. Voor volgend jaar staat er ook een spannende stedenreis in de steigers. De vaardigheden die ze daarbij nodig hadden zijn onschatbaar voor hun verdere leven, de ervaringen die ze hebben opgedaan, onvergetelijk.

Je zult op een IBBO school in de pauzes ook geen kinderen aantreffen die zich volgieten met red bull en als lunch een zak chips naar binnen werken. In plaats daarvan wordt er door verschillende kinderen iets lekkers gekookt of gebakken, altijd vegetarisch of vegan, en leren ze zelf groenten verbouwen in de schoolmoestuin. Tijdens het koken wordt er en passant gerekend als de recepten van vier personen moeten worden omgewerkt naar het aantal aanwezigen die dag. Kinderen zitten met jong en oud door elkaar, als in een groot pleeggezin, en zorgen ook voor elkaar.

Voor wie wil is er pianoles, zangles, yoga. Zwembad en boswandelingen maken staat ook regelmatig op het programma.

Wij maken gewoon een journalistiek programma en niemand wil ons te woord staan” mopper je enigszins verongelijkt aan de poort van democratische school ‘De Ruimte’. Als vrijwilliger bij IBBO ben ik trots op Gentille dat ze ervoor gekozen heeft dat wél te doen. Kun je je voorstellen dat ik als medewerker van het bijna eerste uur toch wel een tikke teleurgesteld ben over wat je van die gesprekken hebt overgelaten?

IBBO is geen black box, beste Teun. De ouders en kinderen krijgen duidelijk te horen hoe of wat en bij ons word je zeer zeker NIET door de kinderen weggestuurd.

Inspecteurs staan achter deze vorm van particulier onderwijs, ze zijn tot nu toe alleen maar positief en we hebben die volledige accreditatie voor PO én VO echt niet cadeau gekregen bij een stuk vlaai! Het is werkelijk vermakelijk om te zien hoe bij reguliere scholen de teamleiding en een deel van de docenten dagen van tevoren als een kip zonder kop door de school stuiteren want ach heden ach heden de inspectie komt eraan. Ze hebben nog net geen pak kranten in hun broek om de klappen op te vangen. Bij IBBO zijn ze altijd welkom, anytime. We stressen daar geen seconde over want we weten wat we doen, waarom we het doen en hoe we ons kunnen verantwoorden.

Al met al krijg je in de wereld van de schoolcijfers een dikke onvoldoende, meester Teun. Volgens sommigen wordt het al de slechtste uitzending van de monitor ooit genoemd. Je slaat de plank dit keer helemaal mis. Natuurlijk zit er veel kaf tussen het koren in de wereld van het particulier onderwijs, maar dat wil niet zeggen dat je alles meteen op één hoop kunt vegen en dat doe je helaas wel. IBBO is in elk geval echt niet alleen vrijheid blijheid, dat kan ik je na ruim 5 jaar vrijwilligerswerk daar wel vertellen.

Toch moet ik je ook bedanken. Ook namens de kinderen. Want wat heb jij voor ons duidelijk gemaakt wat voor een eenheid wij zijn. En wat een mooie les maatschappijleer heb je ons kado gedaan, de kinderen hadden geen mooier voorbeeld kunnen krijgen over de werking van massamedia dan jouw reportage over hún school. Ik had beeldvorming in de media zelf niet beter kunnen uitleggen. Chapeau.

We hebben alleen na deze ervaring collectief even geen zin meer in die lekkere repen van de Tony Chocolonely, die jij mede hebt opgericht, vanwege het nare bijsmaakje. Gek he hoe dat werkt met die beeldvorming. Maar wellicht kan dat nog veranderen, als jij bereid bent een opvolging te maken waarin je ruimte laat (pun intended) voor nuance. Oh en je hebt ons een paar nieuwe uitdrukkingen gegeven: ‘erin geteund zijn’ en ‘wees geen teun’. Over de exacte vervoeging van het werkwoord wordt nog druk gedebatteerd.

Voor de oprichters van IBBO, mij en ook voor de andere vrijwilligers maar ook voor veel collega’s uit het reguliere VO zijn alle initiatieven welkom, die kinderen meer keuzes geven dan ze nu in het regulier onderwijs krijgen. Dát is namelijk nog eens écht passend onderwijs, voor elk kind de beste weg.

Ook in het regulier onderwijs -waarin ik zelf de overige vier dagen van de week werkzaam ben- gaan namelijk steeds meer stemmen op gaan voor een open einde, mogelijkheden om op meerdere niveau’s af te sluiten en eerder vakken af te sluiten voor snelle leerlingen, dit sluit helemaal aan op de visie van IBBO. Op havo/vwo locaties draaien al pilots met gepersonaliseerd leren en daar zie je dezelfde valkuilen: hoe motiveer je kinderen die dat stuk intrinsieke motivatie missen? Kinderen die langer hangen moet je wel iets aanbieden en een omgeving bieden die prikkelt tot vragen stellen en leren. De voortgang bijhouden en het aanleren van 21ste eeuwse vaardigheden en competenties vereisen een andere manier van werken en registreren.

Tot slot nog een leuke huiswerkopdracht voor je (sorry, beroepsdeformatie).

Finland wil vanaf volgend jaar in het onderwijs de kinderen vanaf 16 jaar geen vakken meer laten doen, maar thematisch onderwijs waaraan de vakken zijn vastgeknoopt. Wij kijken bij IBBO vaak naar dit soort gidslanden, waar ze net wat meer ballen hebben dan in ons calvinistische kikkerlandje. Misschien kun je daar inspiratie opdoen voor jouw project ‘De Vluchtheuvel’. Wordt het met je krijtbordje en old skool tafeltje in elk geval geen ‘Kluchtheuvel’. Succes!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

compassie (dutch version)

Compassie

Het is lang geleden dat ik hier wat heb geschreven. Er is veel gebeurd, en werk en leven nam veel tijd en energie van mij in beslag.

Veel gebeurtenissen van de afgelopen maanden en jaren waren schokkend. Ze hebben één ding gemeen. De reactie vanuit mijn oude zelf, mijn oude ik, was vaak woede, verdriet, onbegrip, boosheid, angst. De reactie die eigenlijk nodig was om daadwerkelijk een verandering teweeg te brengen was compassie. Of zoals een mooi oud nederlands woord het zegt: mededogen.

Compassie hebben met een mankend lammetje, een kever op zijn rug, een hongerend kind of een oudje met een stok is voor de meeste mensen redelijk makkelijk. Maar wat als compassie gevraagd wordt voor iets of iemand waarvan ons bloed gaat koken? Compassie met de mensen, die zwaneneieren met embryo’s erin naar de zwanenbeschermster gooien. Compassie met mensen die werken in de veeïndustrie en niet zien hoe ver hun handelen verwijderd is van de natuur. Compassie met de mensen die te paard onder een opgeknoopte gans doorrijden om het hoofd er af te rukken. Compassie met de mensen die vol opgekropte haat en onbegrip reageren op anderen, die huis en haard verlaten hebben op zoek naar vrede en veiligheid. Compassie met hen die je uitlachten en uitschelden voor boomknuffelaar omdat je hen om compassie vraagt. Compassie met de pestkoppen op het schoolplein. Met de hangjongeren in de wijk. Compassie met mensen die andere wezens leed berokkenen en daar geen probleem in lijken te zien. Wat heeft hen zo gemaakt?

Dat is compassie voor gevorderden. Dat is compassie 2.0. En ongelofelijk moeilijk. Want ons oude ik wil straf, schuld, boete, gerechtigheid, genoegdoening. Ons oude ik vraagt om oog om oog, tand om tand. Vergelding. Wraak.

Ons oude ik wil bloed zien vloeien en koppen zien rollen. Ons oude ik is vergeten hoe vaak we dit al hebben toegepast, en hoe bitter weinig verschil het ten lange leste heeft gemaakt. “You can bomb the world to pieces, but you can’t bomb it into peace”. Je kunt de wereld stuk bombarderen, maar je kunt de wereld niet naar vrede bombarderen…

Maar let wel. Compassie tonen betekent niet hetzelfde als goedpraten, vergoeilijken, met de mantel der liefde bedekken. Degenen die je een boomknuffelaar noemen omdat je om compassie vraagt, bagatelliseren de kracht van compassie en zetten je weg als een naieveling, iemand die zijn hoofd blijmoedig in een emmer vol regenboogkleurig zand stopt en problemen niet onder ogen wil zien. Compassie betekent niet rechttrekken wat krom is, maar wat krom is bloot leggen en dan helpen weer rechtop te staan.

Dus moeten we op zoek naar een nieuw paradigma. Een paradigma van de oude wijzen, die zeiden ‘jouw pijn is mijn pijn’. ‘Voorwaar ik zeg u, wat u de minste van mijn broeders hebt aangedaan, dat hebt u ook mij aangedaan’. ‘Vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen’. De ware betekenis van zulke uitspraken dringt pas door als je voorbij je woede, je angst, je onbegrip en je verdriet gaat. Als je op zoek gaat, gaat pellen, naar die ene prachtige kern, diep verborgen onder lagen van angst, boosheid, verdriet, indoctrinatie, woede, dan kom je bij de ziel, de kern, datgene dat net als jij afkomstig is van hetzelfde licht. Datgene dat net als jij vergeten is dat alles één is en één alles is. Pas dan kun je vergeven. Pas dan ervaar je echt, wat compassie inhoudt. En de weg erheen is lang, vol bochten, keer om – momenten, een pets tegen je voorhoofd en stop, denk, doe bankjes.

Compassie is liefde. Dus als je misstanden deelt, deel dan niet alleen de misstanden, maar ga ook actief op zoek naar oplossingen. Leef je woord, ‘walk the walk, talk the talk’. Deel ook je verwondering, zodat anderen mee mogen genieten. Deel je liefde, zodat anderen die liefde ook mogen ervaren. Omarm je eigen imperfecties. Je bent niet roomser dan de paus. Je mag falen, je mag struikelen, je mag het af en toe grandioos mis hebben. Zodat je vervolgens je best kan doen te slagen, door te lopen en rechtvaardig te zijn. Ook al lukt het allemaal niet in een dag 😉

Namasté

Four winds and Blessed Be

Posted in Uncategorized | Leave a comment

compassion

It’s been a long time since I last put something up here. Much has passed, work and life demanded my full energy and attention.

In the past months and years the world has seen many shocking events. They got one thing in common. The response from my old self, my old I, were often fury, sadness, incomprehension, anger, fear. The response dearly needed to make a change was compassion. Or as another beautiful, rather old-fashioned word expresses it: mercy.

To have compassion with a little lamb limping, a beetle turned on its back, a hungry wee child or an elderly person with a walking stick is reasonably easy for most decent folks. But what if compassion is asked with someone or something that makes our blood boil ?

Compassion with the people that throw swan eggs including embryotic swans at the animal rights activist defending the swans. Compassion with people working in factory farms, unaware of how far their work is from what nature intended. Compassion with the people who ride on horseback underneath a dead strung up goose, in order to pull its head off. Compassion with people who respond in a gulf of bottled up festering anger and hate to others that have fled home in search for safety and peace. Compassion with those who laugh at you for asking them for compassion, calling you a treehugger. Compassion with the playground bullies. With the youth hanging out loitering in the neighbourhood. Compassion with people who harm other living beings and seem to have no problem with that. What made them become like this?

That’s compassion for advanced learners. Compassion 2.0. And it’s incredibly hard. As our old ego wants punishment, guilt, penance, justice, gratification. Our old self asks for an eye for an eye, a tooth for a tooth. Retribution. Revenge.

Our old self wants to see bloodshed and heads rolling. Our old self has forgotten how we have done and tried that all before and to no avail in the long run. “You can bomb the world to pieces, but you can’t bomb it into peace”.

But beware. Showing compassion does not equal covering the ugly with a cloak of love, smoothing over, justifying, making excuses. Those calling you a treehugger for asking for their compassion, belittle the power of compassion, putting you in the loony bin, like someone merrily stuffing their head in a bucket full of rainbow coloured sand in blissful ignorance, refusing to face the real problems. Showing compassion does not mean talking straight what is corrupted, but peel the layers of the corruped and help it get straight on its feet again.

So we need to look for a new paradigm. A paradigm of the old wise ones, the ones that said ‘your pain is my pain’. ‘And thus I tell thee, what you have done upon the least of my brothers, you have done upon me’. ‘Forgive them, for they do not know what they are doing’. The true meaning of this only sinks in once you are able to go past your own fury, your own fear, your own incomprehension and your own sorrow. If you look for that one core, hidden below layers of fear, anger, hurt, indoctrination, fury, you get to the soul, the core, that which comes from the same light. That one part, that has forgotten – just like you have – that all is one and one is all. Only than you can truly forgive. Only then you experience what it really means to show someone compassion. And the road there is a long, winding one, full of nooks and crannies, u-turns, stop-think-do-stopovers and face-palms.

Compassion is love. So if you share things that are wrong, don’t just share those wrongs, actively search for solutions. Walk the walk, talk the talk. Share your moments of wonder, so others can enjoy wonders to. Share your love, so others can experience that love. Embrace your imperfections. You are not holier than thou. You are allowed to fail, to trip, to be blatantly barking up the wrong tree. As long as you keep trying and do your best to succeed, walk on, be right a next time. Even if you don’t make it happen in just one day 😉

Namasté

Four winds and Blessed Be

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Dark Moon Ritual – Covenant of Hekate

Dark Moon Ritual – Covenant of Hekate.

 

Hekate – Maiden, Mother and Crone.

the goddess closest to my heart.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Duivenstraat Oss: Handel In Doodzieke Chihuahua Pups!!

Duivenstraat Oss

Broodfokkers en doorverkopers kunnen overal zitten; zelfs in mooie, nette huizen. Wanneer je op de locatie Duivenstraat Oss 40 (nummer kan ik helaas niet zeggen) een chihuahua puppy of andere puppy wilt kopen (of waar dan ook – waar de toestand verdacht is) DOE DAT NIET!

Dit zijn hele slechte, gewetenloze doorverkopers die pups van broodfokkers doorverkopen vlak voordat ze dood gaan!!

Ik hoop dat ik met mijn verhaal wat bewustwording teweeg brengt en je kan behoeden voor dit vreselijke scenario. Ik heb (naast vele andere mensen ook) een Chihuahua pup in Oss gekocht, die op de eerste dag al heel ZIEK was en op dag 2 aan het infuus moest de eerst gestelde diagnose was hypoglycemie (suiker problemen ) door ondervoeding, ; braken, diarree, geen eet en drink lust en vocht tekort.

De fokkers zijn op de hoogte maar doen zeer moeilijk en hangen op aan de telefoon. Boos…

View original post 1,896 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

100 Years of Breed “Improvement”

very thought provoking… in their quest for perfection, mankind has fiddled with many animals, in the case of dogs leading to deformities, congenital defects and an ever shrinking gene pool. Some breeds are basically diverted into two lines: show lines (with often exaggerated features causing heriditary diseases and physical discomfort) on the one side, working lines (often closer to the breed as it was, say, 100 years ago) on the other side.

Science and Dogs

For the sake of honest disclosure, I will admit to owning “purebreds” (the ‘pureness’ of purebreeds is a discussion for another time) but I also have mutts. All the dogs I’ve had since childhood had a few things in common, they were friendly, prey driven, ball-crazy, intense, motivated, athletic (crazy dogs are easier to train) and none had intentionally bred defects. I would never buy/adopt a dog whose breed characteristics exacted a health burden.(Asher 2009). That just incentivizes people to breed more of these intentionally unhealthy animals.

The dogs on the left are from  the 1915 book, ‘Breeds of All Nations by W.E. Mason. The examples on the right are modern examples from multiple sources. To be able to make an honest comparison, I’ve chosen pictures with similar poses and in a couple of cases flipped the picture to get them both aligned in the same direction. I…

View original post 699 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

another uneducated scaremongerer jumping the bsl bandwagon

Sad to see another uneducated scaremongerer jumping the bsl bandwagon. First of all there is no such thing as a dangerous dog, just ignorant at best or plain thick and/or evil people at worst.  Saying some breeds are ‘vicious’ is just as daft, specieist and ridiculous as saying red haired women can’t be trusted or black people are prone to be criminals. Secondly. Please educate yourself on dog psychology before making ridiculous statements. and just watch the statistics. The Dangerous Dog Act has been in place for over 2 decades in the UK and dog bite incidents have not gone down, in some areas they have gone UP.

Third – again a very familiar pattern emerges. As you mention yourself, it was his cousin’s bull mastiff. Where was the owner??? How was this dog introduced to the child? Did this dog listen to anyone else but the owner? How many warning signs were ignored? Did the child ever learn how to read a dog’s warning signs properly? Respect the dog’s space? How to behave around a dog? My guess is the answer to all above questions is no. And then you go and blame the dogs?

I’m not even addressing your remark re guns kill people as I have yet to see the first gun firing itself and making a well aimed shot independently unless we are talking drones. I am anti gun ownership by the way, I just think comparing a living being that can be educated to a piece of metal is beyond daft. I am a dog guardian and have been around dogs of all sizes and dispositions for the past 20 years and I can guarantee you there is no such thing as a ‘vicious breed’. As usual in bsl circles you are attacking the wrong end of the leash. The only way to reduce dog bites significantly is to uphold responsible dog guardianship. And take away dogs from their irresponsible ‘owners’ same as children are taken away from their irresponsible parents when necessary. And while we’re at it, stop breeding and THINK before you take a dog into your family. Are you made of the right stuff to be a responsible guardian? Some people just shouldn’t have dogs or kids for that matter 🙂 juss saying

Posted in Uncategorized | Leave a comment